Er worden haren geverfd..

Er worden haren geverfd in de badkamer. En het is gezellig. Er is muziek bij, keihard. en er wordt keihard meegezongen door puberdochter en pubervriendin. Pubervriendin verft en zingt. Puberdochter probeert stil te zitten en zingt. Pubervriendin heeft ernstig gekleurde vingers.... Die handschoentjes die er bij zitten, dáármee kan ze echt niet verven, want dan voelt ze niet wat ze doet.
Ik ben benieuwd naar het resultaat ;-)

Het lijkt wel muziek

Afgelopen woensdag  had ik mijn 9e contrabasles. Er is iets raars met die lessen, of ...eigenlijk is er iets raars met mij. Namelijk iedere keer als ik naar les ga dan voelt het alsof ik een examen moet doen. Als ik goed geoefend heb, dan ga ik vol zelfvertrouwen. Als ik eens wat minder gedaan heb, dan ben ik meer gespannen. Zoals vroeger eigenlijk, als je een proefwerk niet goed geleerd had, zo iets..
Haha en daar moet je dan 47 voor worden en voor de lol op contrabasles zitten! Nou heb ik dus echt geen strenge leraar waar je sidderend naar toe gaat, eigenlijk is het een grote lieve goeie beer van een vent. Maar toch... de les begint beter als je goed geoefend hebt. Je wilt toch laten zien dat je goed je best doet he....
Maar afijn, de druk is wel wat groter om te oefenen, dat helpt. Je merkt dat het steeds wat makkelijker gaat, dat nootjes die je een maand geleden nog niet kon spelen er nu opeens zomaar goed uitkomen! Ja het werpt zeker zijn vruchten af.

Afgelopen les had ik goed geoefend. Het begint altijd wel wat stijfjes, maar naar gelang de les vordert en ik een beetje los kom, gaat het beter, en dan ga je horen dat ik écht goed geoefend heb.
Vervolgens ga je dan als een klein meisje na een compliment van de meester, huppelend naar huis (voor zover mogelijk met een contrabas met een lekke band.... ) als de meester met een bedachtzame blik gezegd heeft...
"Ja... ja.... zo langzamerhand begint het muziek te worden....."

Dat is een compliment...... toch?

Yad Vashem onderscheiding voor oma Lourens en haar ouders

Gisterenmiddag is in de Liberaal Joodse Synagoge in Amsterdam de Yad Vashem onderscheiding uitgereikt aan oma Lourens, de pleegmoeder van mijn vader, en aan haar ouders. De Yad Vashem onderscheiding is de hoogste Israëlische onderscheiding, de eretitel "Rechtvaardigen onder de Volkeren" en wordt uitgereikt aan niet-joodse mannen en vrouwen die joden hebben gered , met inzet van eigen leven. Aan allen die deze onderscheiding ontvangen, wordt een oorkonde en een medaille uitgereikt. Hun namen zullen voor altijd gebeiteld staan op de Eremuur in de "Tuin der Rechtvaardigen" van Yad Vashem in Jeruzalem.

Yad Vashem betekent 'een gedenkteken en een naam'. Het instituut Yad Vashem in Jeruzalem is een overheidsinstelling voor oorlogsdocumentatie. Het werd in 1953 door het Israëlische parlement opgericht om de Shoah (Holocaust) in al zijn facetten vast te leggen. Het is een onderzoekscentrum en een educatief centrum. Het educatieve element is een van de belangrijkste pijlers van Yad Vashem en heeft tot doel de huidige en toekomstige generaties te leren waartoe rassenhaat en vooroordelen kunnen leiden.
Yad Vashem in Jeruzalem is tevens een monument ter herinnering aan de joodse slachtoffers van WOII.

Ik ben er geweest, 18 jaar geleden, en het heeft een onuitwisbare indruk op me gemaakt. Vooral de ruimte, in mijn herinnering een soort grot, met in het midden een eeuwige vlam en langs de wanden projecties van kinderfoto's... en dan slechts een stem die alle namen opnoemt van kinderen die zijn omgekomen in de tweede wereldoorlog. "David Abrahams...13 jaar....Clara Alter... 2 jaar....Jetje van Creveld...4 jaar...."
Eindeloze reeksen namen uit allerlei landen, verschrikkelijk. En als oma er niet was geweest met haar ouders, dan zou nu ook in die namenreeks genoemd worden "Kareltje Beesemer....7 jaar".
Mijn vader had geluk, en daar heb ik al eerder over geschreven en over gesproken op de boekpresentatie van papa's boek 'Hoe heette ik ook al weer?'

Papa heeft de onderscheiding aangevraagd voor zijn redders, zijn verhaal heeft hij opgetekend in zijn boek dat op 29 mei gepresenteerd is.

Gisteren werden 9 onderscheidingen uitgereikt aan mensen die in de Tweede Wereldoorlog, met gevaar voor eigen leven, joodse medeburgers hebben beschermd en gered. De meeste werden postuum uitgereikt aan familieleden van de redders. Eén mevrouw was nog in leven en kon de onderscheiding zelf in ontvangst nemen. Een ontroerend moment.

Tante Met neemt de onderscheiding in ontvangst

De onderscheiding voor de pleegouders van mijn vader werd in ontvangst genomen door tante Met, de enige nog levende zus van oma Lourens. Een mooi moment voor papa en oom Gerrit.

Voor de foto's van de plechtigheid kun je kijken in de zijbalk van dit weblog of op mijn picasa-album.

Het was een mooie middag en ook wel een vrolijke middag met als afsluiting een High Tea. Er waren toespraken van Burgemeester van der Laan, van de ambassadeur van Israël, van de rabbijn van de Liberaal Joodse Gemeente, er was muziek, er sprak iemand namens de geredden en ook iemand namens de geëerden. Het was ook de 8e dag van Chanoeka en de Chanoekia (8 armige kandelaar) werd aangestoken.
En papa voor het eerst van zijn leven met een keppeltje op, dat is toch ook wel heel bijzonder!


Verder waren er een paar verrassende ontmoetingen. Na jaren ontmoette ik bij puur toeval tante Jo, een volle nicht van mijn vader, die ik via via tijdens mijn speurtocht naar het verleden heb opgespoord en welk contact ik tot mijn schande ernstig verwaarloosd heb. Zij kwam voor een uitreiking aan een van de andere geëerden.
Ik was erg blij haar te zien en haar te kunnen voorstellen aan mijn vader.

papa en tante Jo

9 onderscheidingen, een mooi programmaboek met 9 onwaarschijnlijke verhalen.. een wereld van ellende zit achter elk verhaal, maar ook een wereld van dappere mensen die deze kinderen een toekomst gaven.

Chanoekia

Lieve oma, je hebt deze onderscheiding zo verdiend, al zie ik voor me hoe je gereageerd zou hebben met een wegwuiven met je hand en je zou gezegd hebben 'doe niet zo gek, ik een onderscheiding? Ik deed wat ik doen moest'. En misschien had ze dan ook wel gelijk. Ze was een hele gewone vrouw, net als haar ouders, harde werkers, geen onzin verkopen, werken en doen wat je moet doen, maar met een groot geloof en een groot hart!

Maar ook Kunst gisteravond...

Jawel, Kunst met een Grote K.
Sharon en ik zijn 's avonds, na de grote demonstratie op de Neude (zie mijn vorige stukje), naar het concert geweest van Jasper Somsen en zijn groep. Dit concert was tevens de CD presentatie van zijn nieuwe CD 'Dreams, Thoughts & Poetry'. Deze CD is opgedragen aan de muziek van de Italiaanse pianist en componist Enrico Pieranunzi.
Jasper heeft hiervan bewerkingen gemaakt die op deze avond met zijn groep werden uitgevoerd. Alle nummers van de nieuwe CD werden gespeeld en ook nog een paar eigen composities van Jasper.
Voor meer informatie en voor enkele nummers van deze CD kun je hier klikken

Jasper Somsen,
zijn website: http://www.jaspersomsen.com/

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 


Het was in 1 woord geweldig! Er speelden stuk voor stuk topmuzikanten en ik heb nooit geweten dat je op een bugel zó prachtig zacht kunt spelen.
En ongelooflijk voor een beginnende contrabassist als ikzelf hoe geweldig Jasper kan spelen. Hij is voor mij één van de beste contrabassisten die ik ken en daarbij nog een heel fijn mens om te kennen ook!
Met 3 CD's waarvan eentje gesigneerd voor Alexander die er helaas niet bij kon zijn gingen we weer naar huis. Met nu nog eens extra het gevoel dat het goed was te demonstreren tegen de cultuurkaalslag. Wat gebeurt er als jongens als Jasper en onze Alexander niet meer in de gelegenheid kunnen komen om les te krijgen, omdat ze misschien niet rijk zijn, of omdat de muziekschool in hun dorp gesloten wordt..... Maar niet alleen voor de talenten onder ons is het belangrijk, ook gewoon voor mensen als ik zelf, die lekker muziek wil maken als vrijetijdsbesteding, of kinderen die toneel willen spelen of op ballet willen, gewoon omdat dat goed voor ze is. Voor de amateurfotografen die prachtige werken maken, voor de mensen die op schildercursus zitten omdat ze daar gelijkgestemden ontmoeten en een sociaal netwerk daar hebben...... Ach de argumenten waarom dat goed voor een mens is zijn bij iedereen wel bekend.

Wij gingen naar huis met een heerlijk gevoel, ontspannen, blij, gelukkig door de muziek die we net gehoord hadden. Gelukkig van de sfeer die er was, onderling tussen de groepsleden, tussen groep en publiek maar ook het publiek onderling. Heel mooi, heel goed, muziek is nodig, muziek brengt mensen samen, het maakt mensen gelukkig, daardoor ga je weer opgewekt naar je werk en kun je de hele wereld aan.

Laten we allemaal schreeuwen voor cultuur! Je kunt de petitie nog steeds tekenen op http://www.nederlandschreeuwtomcultuur.nl/